Guusjes Boekje 1

Als Werkgroep ViP Almere organiseren we elke dertiende van de maand het ViP-Café, behalve op zondag. Inwoners en geïnteresseerden delen hier hun ervaringen. We praten over hoe het is om in Almere te wonen, te werken, te leren en te leven met een handicap.

De omslag van een boekje of brochure met waargebeurde verhalen. In het midden zit het gele stripfiguurtje Guusje op een wolk en leest in een opengeslagen boek. De achtergrond is wit met zachtblauwe tekeningen van Guusje in verschillende situaties. In een gestippeld kader bovenin staat de titel: "Guusje – VERHALEN UIT DE PRAKTIJK – 1". Rechtsonder staat een logo met een wereldbol en de tekst "ViP – VN-verdrag in de Praktijk – Almere".
Gemaakt door Geoffrey Cramm naar een idee van ons Team Bewustwording

Verhalen uit de praktijk

Helaas kan nog niet iedereen zelfstandig meedoen in onze stad. Dat ligt niet aan de mensen zelf. Het komt doordat de samenleving nog niet goed is aangepast aan iedereen. Wij willen dat meer mensen dit gaan begrijpen. Daarom zijn we in 2018 begonnen met de campagne “Guusje”.

Wie is Guusje?

Guusje is een getekend figuurtje dat vanaf een wolkje naar de stad kijkt. Guusje ziet situaties waar mensen met en zonder handicap dagelijks mee te maken krijgen. Met deze tekeningen laten we zien hoe we samen situaties makkelijker kunnen maken voor iedereen.

Een paar voorbeelden

  • Parkeer je fiets, scooter of reclamebord niet op een blindengeleidestrook.
  • Oordeel niet te snel over iemand, maar vraag eerst of je kunt helpen. En vraag hoe je diegene het beste kunt helpen

Over dit boekje

In dit boekje hebben we de verhalen van Guusje verzameld. Het zijn persoonlijke verhalen uit de praktijk. We wensen je veel plezier met lezen. Laat ons gerust weten wat je ervan vindt!

Team Bewustwording

Oproep voor een goede toegankelijkheid van gebouwen voor iedereen. Een blinde of slechtziende man met een zonnebril en een taststok loopt richting een lift. De ingang van de lift is geblokkeerd door een rij geparkeerde fietsen, waarvan er één is omgevallen waar hij bijna over struikelt. Bovenin staat de grote tekst: "Toegankelijkheid voor ons allemaal...". Onderin staat de tekst: "...dat is toch niet meer dan normaal? – Guusje".
Gemaakt door Geoffrey Cramm naar een idee van ons Team Bewustwording

Toegankelijkheid voor ons allemaal…

Mijn naam is Karin, 55 jaar. Ik loop met een taststok.

Als je niet of slecht kunt zien, heb je moed nodig om alleen over straat te gaan. Je komt buiten namelijk van alles tegen. Dingen die voor mensen die goed zien heel normaal zijn, kunnen voor mij gevaarlijk zijn. Probeer maar eens met je ogen dicht naar het einde van de straat te lopen. Dat is veel moeilijker dan je denkt. Het kost mij ook erg veel energie.

Gelukkig kun jij mij helpen. Dat kan al met een paar kleine dingen:

  • Zet je fiets in het rek: Zet je fiets niet tegen een muur of dicht bij een ingang.
  • Snoei de tuin: Ik zie overhangende takken niet, dus haal ze weg als ze over de stoep hangen.
  • Geef de ruimte: Zie je mij oversteken met een witte stok met rode strepen? Geef me dan wat extra tijd en ruimte om veilig aan de overkant te komen.
  • Let op als fietser: Besef dat ik je niet zie en meestal ook niet hoor. Behalve als je fiets rammelt!

Stoeptegels met noppen en ribbels

Weet je trouwens waar de stoeptegels met noppen en ribbels voor zijn? Deze tegels helpen mij om de weg te vinden. Ze waarschuwen mij dat ik moet opletten. Je vindt ze bijvoorbeeld bij plekken om over te steken, bovenaan de trap, bij bushaltes of op het station.

En bots ik soms per ongeluk tegen je op? Sorry! Ik zag je echt niet.

Oproep voor een goede toegankelijkheid van gebouwen voor iedereen. In een restaurant staat een jongen in een rolstoel bovenaan een trap. Hij wijst naar het toilet, maar kan er niet zelfstandig naartoe omdat er alleen traptreden zijn en geen hellingbaan. Een serveerster kijkt hulpeloos met een dienblad in haar hand. Bovenin staat de grote tekst: "Toegankelijkheid voor ons allemaal...". Onderin staat de tekst: "...dat is toch niet meer dan normaal? – Guusje".
Gemaakt door Geoffrey Cramm naar een idee van ons Team Bewustwording

Toegankelijkheid voor ons allemaal

Ik ben Petra en ik ben 56 jaar. Dit is mijn verhaal:

Iedereen gebruikt elke dag het toilet. Niet alleen thuis, maar ook op het werk, op school, tijdens het boodschappen doen of bij een dagje uit.

Goede en bruikbare toiletten zijn daarom heel belangrijk. Voor mij is het zelfs een noodzaak. Ik heb openbare toiletten nodig om gewoon mee te kunnen doen in de samenleving. Alleen zo kan ik zelfstandig mijn dagelijkse dingen doen.

Dit geldt niet alleen voor mij. Het geldt voor iedereen met blaas-, darm- of buikproblemen. Maar ook voor mensen met een katheter of stoma. In Nederland zijn er ongeveer 2 miljoen mensen zoals ik. Daarnaast zijn er nog ouderen en ouders met jonge kinderen die ook een toilet nodig hebben.

Ik wil graag overal eenvoudig en dichtbij naar het toilet kunnen gaan.

Mijn ‘Hoge Nood’ mag mij nooit tegenhouden om van huis te gaan. Nu durf ik vaak niet weg. Ik weet namelijk niet waar ik een toilet kan vinden. Ook weet ik niet of ik dat toilet wel kan gebruiken. Het zou heel fijn zijn als ik overal met mijn rolstoel naar het toilet kan gaan.

Mijn wens is daarom duidelijk: er moeten meer openbare en aangepaste toiletten komen. Toiletten die voor iedereen goed toegankelijk zijn.

Oproep voor prikkelvrij winkelen zonder harde geluiden. In een kledingwinkel houdt een jonge man met een rode trui zijn handen over zijn oren. Boven hem vliegen grote, gekleurde muzieknoten uit luidsprekers. Een medewerkster probeert met hem te praten, maar hij raakt overprikkeld door het lawaai. Bovenin staat de grote tekst: "Prikkelvrij winkelen zonder kabaal...". Onderin staat de tekst: "...dat is toch niet meer dan normaal? – Guusje".
Gemaakt door Geoffrey Cramm naar een idee van ons Team Bewustwording

Prikkelvrij winkelen zonder kabaal….

Aisha is 15 jaar en deelt haar verhaal:

Vandaag ga ik winkelen met mijn moeder. Ik mag nieuwe kleren uitkiezen voor mijn verjaardag.

We hebben een rustige ochtend uitgekozen. Ik heb al een broek en een shirt gekocht. Nu mag ik ook nog nieuwe schoenen uitzoeken. Maar ondertussen is het best wel druk geworden in de stad en in de winkels.

We gaan de schoenenwinkel binnen en ik ga op zoek. Door de drukte loopt er iemand tegen mij aan. Ik vind het moeilijk om mijn weg te vinden. Dan voel ik het gebeuren. Mijn hoofd raakt vol en ik raak overprikkeld.

Op dat moment lijkt het alsof de lampen heel fel schijnen, net als de zon. De muziek lijkt heel hard te staan. Ik hoor iemand op kauwgom kauwen en iemands telefoon geeft fel licht. Ook ruik ik de geuren van wel tien verschillende soorten deodorant door elkaar. De prikkels worden te veel. Ik voel boosheid, irritatie, frustratie en ik weet niet wat ik moet doen. Er komen tranen in mijn ogen en ik begin met mijn voeten te stampen.

Mijn moeder ziet dat het niet goed gaat. Ze pakt me voorzichtig bij mijn arm. Ze brengt me naar buiten en zegt: “Zullen we online verder shoppen?”

Ik knik. Maar ik vraag me wel af waarom ik zo anders ben dan mijn vriendinnen.

Oproep voor goede hulpmiddelen voor doven en slechthorenden bij bijeenkomsten. Tijdens een presentatie maakt het publiek gebruik van verschillende hulpmiddelen. Een vrouw typt live mee op een laptop als schrijftolk, op het sprekerspodium staat een symbool voor een ringleiding, en een man maakt gebaren met zijn handen. Bovenin staat de grote tekst: "Schrijftolk, ringleiding of gebarentaal...". Onderin staat de tekst: "...dat is toch niet meer dan normaal? – Guusje".
Gemaakt door Geoffrey Cramm naar een idee van ons Team Bewustwording

Schrijftolk, ringleiding of gebarentaal…

Mijn naam is Amir. Ik ben 43 jaar en kom oorspronkelijk uit Irak. Sinds 1998 woon ik in Nederland.

Vroeger kon ik goed horen. Pas rond mijn 30e kreeg ik gehoorapparaten. In 2016 koos ik voor een CI. Dat is een speciaal gehoorapparaat dat met een operatie achter het oor wordt geplaatst. Er ging een wereld voor mij open. Ik durf nu veel makkelijker met mensen te praten.

Ik hoor weer wat er om mij heen gebeurt. Ook als een gesprek plotseling begint. Nu hoor ik er echt weer bij. Ik kan meedoen en meepraten.

Hulpmiddelen die mij helpen

Ik gebruik ook Nederlands met ondersteunende Gebaren (NmG). Dat betekent dat ik praat, maar moeilijke woorden extra laat zien met mijn handen. Dat helpt mij enorm. Mensen begrijpen mij zo beter. Ook kost het mij minder energie.

Ik hoef niet meer zo streng op te letten. Vaak combineer ik mijn CI met gebaren en een schrijftolk. Zonder deze hulpmiddelen was ik nooit zo ver gekomen.

Slecht horen kost veel energie. Ik moet mij altijd goed concentreren. Ook met mijn CI ben ik snel moe. Dat is soms lastig. Maar het houdt mij niet tegen. Ik geniet volop van het leven!

Oproep tot communicatie in duidelijke en begrijpelijke taal. In een gemeentehuis of loketruimte hebben mensen moeite met ingewikkelde informatie. Een man kijkt vragend naar een digitaal scherm, een oudere man met een wandelstok krijgt een erg lange brief, en een loketmedewerker wijst naar een bord met de tekst "Meer informatie? Log in met uw BSN". Bovenin staat de grote tekst: "Communicatie in begrijpelijke taal...". Onderin staat de tekst: "...dat is toch niet meer dan normaal? – Guusje".
Gemaakt door Geoffrey Cramn naar een idee van ons Team Bewustwording

Communicatie in begrijpelijke taal

Mijn naam is Hans, ik ben 53 jaar. Sinds mijn auto-ongeluk gaat alles veel te snel voor mij.

Ik moest drie maanden herstellen in een speciaal centrum (revalidatiecentrum). Nu ben ik weer thuis. Ik krijg nog steeds therapie. Gelukkig helpt mijn vrouw mij veel.

Het gaat stap voor stap beter. Ik probeer weer gewone dingen te doen. Vanochtend wilde ik bijvoorbeeld een nieuw paspoort aanvragen. Ik schreef dit op een briefje om het niet te vergeten.

In het stadhuis

In het stadhuis was het gelukkig rustig. De portier stuurde mij naar een digitale aanmeldzuil. Dat is een grote computerpaal waar je je moet aanmelden. Ik liep erheen, maar ik zag te veel kleine lettertjes. Daarom liep ik naar de balie. Een vriendelijke medewerker vroeg wat ik kwam doen. “Ik heb een paspoort nodig”, zei ik. Gelukkig had ik mijn oude paspoort bij me.

De medewerker zei: “U moet uw burgerservicenummer (BSN) invullen op de computerpaal. Dan krijgt u een bonnetje met een nummer. Als uw nummer op het grote scherm staat, mag u naar het loket.”

Te snel

Ik liep terug naar de computerpaal. Maar het apparaat werkte veel te snel voor mij. Het lukte mij niet om in te loggen. Ik raakte in paniek en liep weg. Ik ging heel verdrietig naar huis. Het was weer niet gelukt.

Oproep om verdwaalde mensen met dementie te helpen. Een vrouw helpt een verwarde oudere man in een ochtendjas oversteken. Bovenin staat de tekst: "Een helpende hand als ik verdwaal...". Onderin staat de tekst: "...dat is toch niet meer dan normaal? – Guusje".
Gemaakt door Geoffrey Cramm naar een idee van ons Team Bewustwording

Een helpende hand als ik verdwaal….

Mijn naam is Wilma, ik ben 45 jaar. Ik help graag mensen op straat.

Soms zie ik dat iemand hulp nodig heeft. Laatst zag ik een man die heel erg in de war was. Ik vroeg of alles wel goed met hem ging. De man zei dat hij het niet wist. Hij zei: “Ik weet niet meer waar ik ben. Ik weet niet waar ik naartoe moet, hoe ik heet en waar ik woon. Weet u dat misschien?”

Op het bankje

Ik pakte zijn arm en liep met hem naar een bankje. Ik liet hem rustig zitten. Daarna belde ik de politie. Terwijl we wachtten, praatte ik zachtjes met hem om hem gerust te stellen.

De agent

Toen de agent aankwam, zei de man: “Ik heb ook zo’n pak in de kast hangen.” De agent kende de man gelukkig. Hij vertelde mij dat hij de man netjes naar huis zou brengen. De man was vroeger namelijk zelf ook een agent.

De man heet Fred en hij is 73 jaar. Ik ben blij dat ik Fred kon helpen. Dat is toch niet meer dan normaal?

Oproep om mensen met een beperking rechtstreeks aan te spreken. Een vrouw in een rolstoel betaalt bij de kassa in een supermarkt. De caissière praat met haar en niet met de man die achter haar staat. Bovenin staat de tekst: "Tegen míj praten, als ik de boodschappen betaal...". Onderin staat de tekst: "...dat is toch niet meer dan normaal? – Guusje"
Gemaakt door Geoffrey Cramm naar een idee van ons Team Bewustwording

Tegen mij praten als ik de boodschappen betaal…

Ik ben Willy en ik ben 45 jaar. Ik hou erg van winkelen.

Ik koop graag kleding en spullen voor in huis. Ook doe ik graag de dagelijkse boodschappen. Vroeger ging ik minstens twee keer per week zelf naar de supermarkt. Ik betaalde toen altijd zelf.

Vorig jaar kreeg ik een nieuwe heup. Ik hoopte dat ik daarna weer zonder pijn kon lopen. Helaas ging de operatie niet goed. Nu kan ik in huis alleen nog kleine stukjes lopen. Als ik naar buiten ga, gebruik ik een rolstoel.

Lastig in de supermarkt

Voor iemand in een rolstoel is de supermarkt lastig. De gangpaden zijn vaak te smal. Ook staan producten soms te hoog of te laag. Ik kan er zelf niet bij. Soms staan er ook nog karren van vakkenvullers in de weg. Ik kan daarom niet meer alleen op pad. Mijn man gaat nu altijd mee om mij te duwen.

Praat tegen mij, niet tegen mijn man

Bij de kassa gaat het vaak mis. De medewerkers negeren mij. Ze vragen aan mijn man of hij wil betalen. Daar word ik heel boos om! Mijn benen doen het dan wel niet, maar met mijn hoofd is niks mis. Ik kan prima zelf afrekenen.

Mijn belangrijkste tip: behandel mensen met een beperking net zoals je zelf behandeld wilt worden.

Oproep voor gelijke kansen in het onderwijs voor mensen met een beperking. Een groep mensen met en zonder beperking protesteert voor de gesloten deuren van een school. Ze houden borden vast met teksten als "Waar is ons vervolgonderwijs?", "Meer leren op maat!" en "Ook wij willen doorleren!". Bovenin staat de grote tekst: "Een leven lang leren voor ons allemaal...". Onderin staat de tekst: "...dat is toch niet meer dan normaal? – Guusje"
Gemaakt door Geoffrey Cramm naar een idee van ons Team Bewustwording

Een leven lang leren voor ons allemaal….

Ik ben Sander en 36 jaar. Ik vind dat iedereen recht heeft op een leven lang leren.

Zelf zat ik op het speciaal onderwijs. Die school stopt als je tussen de 18 en 20 jaar oud bent. Dat is best vreemd. Midden in het schooljaar neem je opeens afscheid van je klas. Er is geen feestje of diploma-uitreiking. Je gaat meteen door naar een sociale werkplek of dagbesteding. Verder leren kan daarna niet meer. Dat vind ik heel erg jammer. Ik had graag nog meer hulp gehad bij het leren lezen en rekenen.

Meedoen is lastig

Goed kunnen lezen en rekenen is belangrijk. Je kunt dan beter voor jezelf zorgen in deze ingewikkelde wereld. Iedereen verwacht dat ik meedoen in de maatschappij. Maar er wordt niet nagedacht over wat ik daarvoor nodig heb. Er is nu wel een klein beetje onderwijs voor volwassenen, maar dat is veel te weinig.

Mijn wens voor de toekomst

Ik hoop dat er een echte school voor ons komt. Een opleiding waar je kunt leren en werken op jouw eigen tempo. Ik heb namelijk veel meer talenten dan de meeste mensen denken. Geef mij de kans om mee te doen. Ik wil dezelfde rechten en kansen als iedereen!

Oproep voor speeltuinen waar kinderen met en zonder beperking samen kunnen spelen. In een speeltuin spelen verschillende kinderen met elkaar. Een kind zit in een rolstoel op een speciale rode schommel, een ander kind voetbalt, en een kind met een looprek doet mee. Ook spelen er kinderen aan een zand- en watertafel. Bovenin staat de grote tekst: "In de speeltuin kan iedereen zich even kind voelen...". Onderin staat de tekst: "Samen spelen. Zo kan het ook! – Guusje".
Gemaakt door Geoffrey Cramm naar een idee van ons Team Bewustwording

In de speeltuin kan iedereen zich even kind voelen…

Mijn naam is Pieter en ik ben 12 jaar. Ik zou heel graag een keertje willen schommelen in de speeltuin.

Maar dat kan nu niet. Met mijn rolstoel blijf ik steken in de houtsnippers op het pad. Ik wil zo graag meedoen en vriendjes maken.

Soms droom ik van een speelplek waar ik wél kan komen. Het is een fijne plek waar iedereen samen kan spelen. In mijn droomspeeltuin speel ik met een grote jongen. Op de schommel zie ik een oma zitten.

Iedereen speelt samen

Er speelt ook een blinde jongen verstoppertje met zijn witte stok. Hij vindt alle kinderen zonder te kijken. Op het veld spelen jongens en meisjes samen met de bal. Sommigen hebben een hulpmiddel en anderen niet. Een jongen met een rollator pakt de bal af van een meisje en scoort een doelpunt. Dat is een prachtig gezicht!

Daarna rijd ik naar de glijbaan. Ik kom een klein kindje tegen. Ze klimt bij mij op schoot. Samen glijden we hard naar beneden.

Toegankelijke speelplekken in Almere

Wat zou het fijn zijn als Almere dit soort speelplekken krijgt. Een plek waar echt iedereen naartoe kan. Het maakt dan niet uit of je een rolstoel, een kinderwagen, een rollator of een scootmobiel hebt. En het maakt ook niet uit of je een witte stok hebt, of je druk bent, of stil bent. Zelfs volwassenen die gewoon zin hebben om te schommelen zijn welkom!

Oproep voor prikkelarme horeca zonder harde geluiden. In een druk restaurant praten twee vrouwen aan een tafel met elkaar. Een van de vrouwen houdt haar handen tegen haar oren vanwege de geluidsoverlast, zoals harde muziek en pratende mensen. Bovenin staat de grote tekst: "Rustig eten en kletsen, zonder onnodig kabaal...". Onderin staat de tekst: "...dat is toch niet meer dan normaal? – Guusje".
Gemaakt door Geoffrey Cramm naar een idee van ons Team Bewustwording

Rustig eten en kletsen zonder onnodig kabaal…

Ik ben Lida en 29 jaar. Vanavond ga ik met vrienden naar een restaurant.

Zodra ik binnenkom, weet ik al dat het geen leuke avond wordt. Dat ligt niet aan mijn vrienden of aan het eten. Het komt doordat er staat harde muziek aanstaat. Hierdoor kan ik de gesprekken helemaal niet volgen.

Twee keuzes

Ik heb dan twee keuzes. De eerste keuze is dat ik steeds opnieuw dingen vraag, zoals: “Wat zeg je?” of “Mag de muziek zachter?”.

De andere keuze is dat ik stilzwijgend meedoe. Na een half uur kies ik vaak voor dat laatste. Iedereen praat, maar ik trek me terug in mezelf. Aan het eind van de avond kom ik doodmoe thuis. Ik moet me namelijk de hele tijd heel hard inspannen om iets te horen.

Mijn voorwaarden

Ik zeg nu steeds vaker ‘nee’ tegen uitnodigingen. Ik ga minder graag winkelen, uit eten of naar familiefeestjes. Dat komt door de harde muziek en andere harde geluiden. Ik ben bang dat ik hierdoor eenzaam word. Als iemand mij nu uitnodigt, ga ik daarom alleen mee als het aan een paar regels voldoet. Het moet er rustig zijn, zonder muziek en met een kleine groep mensen.

Een klein voordeel

In negen jaar tijd ben ik langzaam steeds dover geworden. Gelukkig zijn er hoortoestellen die mij helpen. En het heeft één voordeel: als ik ga slapen en mijn apparaten uitdoe, is het heerlijk stil.

Oproep om niet te snel te oordelen over iemands gedrag. Een vrouw in een rood jasje loopt met een boodschappenmandje door een supermarkt. Ze kijkt overprikkeld en houdt haar hand tegen haar hoofd. Andere mensen om haar heen kijken haar boos aan, wijzen of praten over haar. Bovenin staat de grote tekst: "Oordeel niet te snel, vraag mij eerst naar mijn verhaal...". Onderin staat de tekst: "...dat is toch niet meer dan normaal? – Guusje".
Gemaakt door Geoffrey Cramm naar een idee van ons Team Bewustwording

Oordeel niet te snel, vraag mij eerst naar mijn verhaal…

Mijn naam is Fanny, ik ben 56 jaar. Als je wilt weten wat er met mij aan de hand is, vraag mij dan eerst naar mijn verhaal. Ik merk nog steeds dat mensen over mij fluisteren en naar mij wijzen omdat ik anders ben.

In de supermarkt heb ik soms last van keuzestress. Ik sta dan wat langer voor een schap met producten. Ik hoor mensen dan achter mijn rug fluisteren. Ze zeggen: “Ze staat daar nog steeds. Kan ze niet kiezen? Zou ze dement zijn? Nee, daar is ze te jong voor.”

Als ik moe ben, loop ik soms een beetje wankel. Ik ben dan echt niet dronken, maar mensen fluisteren dat wel. Ook vind ik drukke plekken lastig. Door mijn hersenletsel zie of voel ik één kant van mijn lichaam soms minder goed. Hierdoor loop ik weleens per ongeluk tegen mensen aan. Mensen kijken dan boos, maken opmerkingen of schelden mij uit. Ook al zeg ik meteen ‘sorry’.

Kom voortaan rustig naar mij toe. Vraag mij waarom ik zo lang voor het schap sta, of waarom ik wankel loop. Dan leg ik je graag uit dat ik Niet-Aangeboren Hersenletsel (NAH) heb. Mijn hersenen doen daardoor niet altijd wat ik wil.

Oproep tot geduld en begrip voor mensen met psychische klachten. In een ingewikkelde omgeving met veel trappen probeert een vrouw op een wiebelende plank te balanceren. Boven haar hoofd hangt een donkere wolk. Ze probeert ballen in de lucht te houden, terwijl er om haar heen bordjes staan met "Crisis" en "Herstel". Bovenin staat de grote tekst: "Voor iemand in geestelijke nood, is geduld en begrip cruciaal...". Onderin staat de tekst: "...dat is toch niet meer dan normaal? – Guusje".
Gemaakt door Geoffrey Cramm naar een idee van ons Team Bewustwording

Voor iemand in geestelijke nood, is geduld en begrip cruciaal

Ik ben Sandra, en ik ben 42 jaar. Soms gaat het mentaal niet goed met mij.

Ik merk dat veel mensen afstand van mij houden. Ze vinden mij vreemd, omdat ze mij niet begrijpen. Dat doet pijn en maakt mij onzeker. Maar mensen zijn nu eenmaal niet allemaal hetzelfde. We beleven dingen anders, maar we horen er allemaal bij!

Ongeschreven regels

Ik vind het lastig om te doen wat mensen van mij verwachten. In onze samenleving zijn er veel ongeschreven regels. Dat zijn regels die niemand hardop uitspreekt, maar waar iedereen zich wel aan houdt. Voor mij is dat vaak te moeilijk.

Het zou normaal moeten zijn dat iedereen kan aangeven wat wel en niet lukt. We moeten anders gaan denken. Laten we kijken naar wat iemand wél kan. En naar iemands wensen en talenten. Denk niet alleen vanuit een beperking.

De trappen van Escher

Ik heb gekozen voor een schilderij van de kunstenaar Escher. Op dit schilderij zie je trappen die alle kanten op lopen. Dat schilderij past goed bij mijn gevoel. Soms voelt het alsof mijn leven geen richting of toekomst heeft. Ik loop dan vast, net als op die trappen.

Als ik op mijn eigen manier mee kan doen in de maatschappij, voel ik contact met anderen. Dat contact helpt mij enorm om weer een toekomst te zien. Daar is wel geduld en begrip voor nodig. Het betekent dat ik elke dag opnieuw moet zoeken naar een goed evenwicht.

Samen bouwen aan een toegankelijk Almere

Dit waren de verhalen uit het eerste boekje van Guusje. Stuk voor stuk laten ze zien dat een kleine aanpassing al een groot verschil maakt.

Toegankelijkheid is niet alleen iets voor de gemeente of voor grote bedrijven. Iedereen kan meehelpen. Door je fiets netjes in het rek te zetten, door rustig te praten, of door simpelweg te vragen: “Kan ik je ergens bij helpen?”. Als we beter op elkaar letten, wordt Almere een fijnere stad voor iedereen.

Praat met ons mee!

Welk verhaal heeft jou het meest aan het denken gezet? Of heb je zelf een situatie meegemaakt in de stad die beter kan? We horen het heel graag.

Kom eens langs in ons ViP-Café. Het ViP Café is er elke dertiende van de maand. Behalve op zon- en feestdagen. Het ViP Café is gratis en vrij toegankelijk.

Wil je langs komen op een Werkgroepsoverleg? Dat is elke derde maandag van de maand. Daarvoor kan je een uitnodiging krijgen.

Contact

  • E-mail: info@werkgroepvipalmere.nl
  • Facebook: Volg onze Facebookpagina voor het laatste nieuws.