Guusjes boekje 2

Als Werkgroep ViP Almere organiseren we elke 13de van de maand het ViP Café. Behalve op zon- en feestdagen. Inwoners en geïnteresseerden delen hier hun ervaringen. We praten over hoe het is om in Almere te wonen, te leren en te leven met een beperking.

De omslag van een boekje of brochure met waargebeurde verhalen. In het midden zit het gele stripfiguurtje Guusje op een wolk en leest in een opengeslagen boek. De achtergrond is wit met zachtblauwe tekeningen van Guusje in verschillende situaties. In een gestippeld kader bovenin staat de titel: "Guusje – VERHALEN UIT DE PRAKTIJK – 2". Rechtsonder staat een logo met een wereldbol en de tekst "ViP – VN-verdrag in de Praktijk – Almere".
Gemaakt door Geoffrey Cramm naar een idee van ons Team Bewustwording

Verhalen uit de praktijk 2

Heb je je wel eens afgevraagd hoe het is om in Almere te wonen met een handicap of beperking?

Waarschijnlijk niet. Pas als het jouzelf of iemand in je omgeving overkomt, merk je welke uitdagingen er zijn. Iemand met een beperking loopt hier elke dag tegenaan.

Denk bijvoorbeeld aan gewone dingen zoals:

  • De bus nemen
  • Een geschikt toilet vinden
  • Veilig over straat lopen
  • De weg vinden
  • Een afspraak maken bij een officiële instantie
  • Rustig winkelen of een terrasje pakken

De campagne “Guusje”

Om mensen hier meer over te laten nadenken, is Werkgroep ViP Almere een campagne gestart. Dit doen we samen met de gemeente Almere. De campagne heet “Guusje”.

Guusje is een getekend figuurtje op een wolk. Zij kijkt naar beneden en laat zien waar mensen met een beperking elke dag mee te maken hebben. En wat we samen kunnen doen om het voor iedereen makkelijker te maken.

Praat mee in het ViP Café

Werkgroep ViP Almere organiseert ook elke 13e van de maand het ViP Café, behalve op zon- en feestdagen. Hier ontmoeten ervaringsdeskundigen en andere mensen elkaar. Samen praten we over hoe we Almere voor iedereen gastvrij en open kunnen maken. We delen hier onze kennis, ervaringen en ideeën.

Geef jouw mening

In dit tweede Guusje-boekje hebben we weer 12 verhalen verzameld. Dit zijn persoonlijke verhalen van echte mensen. We hopen dat je dit boekje met plezier leest.

We horen heel graag wat je ervan vindt! Geef jouw mening door een e-mail te sturen naar Team Bewustwording. Ons e-mailadres is: info@werkgroepvipalmere.nl.

Team Bewustwording

Een getekend plaatje over hoe belangrijk toegankelijke openbare toiletten zijn. Links staat een toiletgebouw met een draaihekje. Een man in een oranje trui loopt door het hekje. Naast hem staat een vrouw met een handtas te wachten. Boven de deur hangt een bord met de tekst "Toiletten" en een symbool voor mannen en vrouwen. Rechts in beeld zit een vrouw met een rode hoofddoek in een elektrische rolstoel. Zij kijkt omhoog naar een blauw verkeersbord. Op dat bord staat een rolstoelsymbool met een toilet-icoon en de tekst '2,5 km'. De vrouw in de rolstoel kan het toiletgebouw links niet in door het draaihekje. Bovenin de tekening staat de tekst: 'Voorzieningen voor ons allemaal...'. Onderaan de tekening staat de tekst: '... dat is toch niet meer dan normaal? - Guusje'.
Gemaakt door Geoffrey Cramm naar een idee van ons Team Bewustwording

Voorzieningen voor ons allemaal…

“Ik ben Pieter Marten (61 jaar) en ik zit in een rolstoel. Sinds die tijd lijkt het wel alsof het voor mij niet meer normaal is dat ik ook naar het toilet moet.”

Pieters wens

Wat zou ik het fijn vinden als ik net als iedereen gewoon naar het toilet kan. En dat ik niet steeds hoeft te vragen of er voor mij een toilet beschikbaar is. Het is echt heel vervelend als je in de stad bent en je nergens terecht kunt. Je ziet dat iedereen wel naar het toilet kan in een restaurant of café, maar jij niet. Bijvoorbeeld omdat de toiletten alleen via een trap bereikbaar zijn.

De dagelijkse praktijk: gesloten deuren

Meestal zijn er gewoon geen toiletten voor mindervaliden. en áls ze er wel zijn, zitten ze vaak op slot. Of ze worden gebruikt als opslagruimte en kan ik er nog niet bij. Als ik weer eenss te horen krijg: ‘Nee sorry meneer, we hebben voor u geen beschikbaar toilet’ en ik vervolgens weer naar het gemeentehuis word doorverwezen, dan vraag ik me wel eens af:

Denk eens mee

“Hoe zou jij het vinden als je nergens meer naar het toilet zou kunnen gaan? Zou jij dan nog wel je huis uit durven?”

Een getekend plaatje over toegankelijk sporten, met een groep kinderen die samen hockeyen. Links zit een keeper in een sportrolstoel voor het doel. De keeper draagt een helm en beschermende kleding. Daarnaast staan vier spelers op het veld met een hockeystick in hun hand. Een van de de spelers heeft een beenprothese (een kunstbeen). De spelers dragen sportkleding in de kleuren oranje, blauw en groen. Ze kijken blij en sporten gezellig met elkaar. Bovenin de tekening staat een grote tekstballon met de tekst: 'Soms is meedoen écht belangrijker dan winnen.' Onderaan de tekening staat de tekst: 'Samen sporten. Zo kan het ook! - Guusje'.
Gemaakt door Geoffrey Cramm naar een idee van ons Team Bewustwording.

Soms is meedoen écht belangrijker dan winnen

“Ik ben Bram (18 jaar). Vandaag wordt een leuke dag, want ik ga naar de hockeyclub. We spelen vandaag een wedstrijd tegen een ander G-team.”

Jongens en meiden samen

We zijn een bijzonder team, want we hebben allemaal een beperking. En ons team bestaat uit jongens en meiden, voor ons maakt dat niet uit.

We willen natuurlijk elke wedstrijd winnen, maar soms lukt dat niet en dan zijn we daar niet blij mee. Maar verliezen hoort erbij en dan geven we elkaar een hand en zijn we weer vrienden.

Samen de schouders eronder

Net als alle andere teams helpen we mee in de club met allerlei klussen. Het leukste vind ik de kantinedienst, dan mag ik achter de bar helpen met de bestellingen. Als alle klussen gedaan zijn, eten we met de andere teams patat. Vaak spelen we dan ook nog een wedstrijdje tegen de coaches en de ouders. Dat wedstrijdje winnen we meestal, want de ouders kunnen niet zo goed hockeyen als wij. Na de wedstrijd ruimen we het veld op en alle troep die we hebben gemaakt stoppen we in de vuilnisbak.

Echt onderdeel van de club

Het mooiste is dat wij er op de club echt bij horen en wij onze plek hebben gevonden.

Een getekend plaatje over hoe belangrijk het is om ervaringsdeskundigen te betrekken op de werkvloer. In het midden staat een groep van vier pratende kantoormedewerkers rond een bureau vol mappen en papieren. Boven hun hoofden staan denkwolkjes met symbolen voor geld, tijd, een kalender en regels. Op de achtergrond hangt een poster met 'Agenda 2030'. Rechts zit een man achter een computer die nadenkt over een idee. De groep vergadert druk over plannen. Helemaal links in de hoek zit een vrouw in een rolstoel voor een gesloten deur. Zij houdt een map vast en klopt op de deur. Zij houdt een map vast en klopt op de deur om gehoord te worden, maar de pratende groep heeft haar niet in de gaten. Op de muur naast haar hangt een briefje met de tekst: 'Niet over ons, zonder ons!'. Bovenin de tekening staat de tekst: 'Het vergroten van inclusiviteit...'. Onderaan de tekening staat de hoofdtekst: '... vraagt om ervaringsdeskundigheid! - Guusje'.
Gemaakt door Geoffrey Gramm naar een idee van ons Team Bewustwording

Het vergroten van inclusiviteit…

Ik ben Puck (28 jaar). Elke dag maken enthousiaste mensen nieuwe plannen. Ze nemen beslissingen. Ze werken ideeën uit. Ze proberen er echt voor te zorgen dat iedereen kan meedoen en een plekje krijgt. Dat deed ik zelf ook altijd. We hadden immers overal regels, protocollen en richtlijnen voor.

Als regels niet meer werken

Maar toen ik voor een lange periode in een rolstoel belandde, begon ik daar heel anders over te denken. Ik kon met mijn rolstoel het gebouw waarin ik werk niet eens meer in. En mijn eigen werkplek was te klein om met mijn rolstoel te kunnen draaien. Hierdoor kon ik mijn werk niet goed doen. Ik vroeg me af hoe dat nou mogelijk was. We hadden ons toch netjes aan alle regels gehouden?

Ik heb toen het hele gebouw uitgeprobeerd. Ik merkte dat al die richtlijnen en regels in de praktijk vaak helemaal niet werken.

De kracht van ervaringsdeskundigheid

Als ik nu samen met mijn team plannen ontwikkel of beslissingen nemen, begin ik altijd met het uitnodigen van ervaringsdeskundigen. Ik laat ze samen met mijn team naar de plannen kijken en we passen ze aan waar dat nodig is. Zij zorgen er ook voor dat de plannen in duidelijke, heldere taal worden opgeschreven en verteld. Ik ben dankbaar dat ik mijn ervaring in een rolstoel kan gebruiken om te zorgen dat iedereen er echt bij hoort.

Een getekend plaatje over het belang van een fijne woonplek in de buurt. In het midden verhuist een jonge man naar een nieuwe woning. Hij draagt een rugzak, heeft een koffer bij zich en houdt een doos met een plantje vast. Een buurvrouw staat bij de voordeur en helpt met een verhuisdoos. Bovenin kijkt een andere buurman vrolijk uit het open raam. Links op de stoep staat een ouder echtpaar dat arm in arm naar de verhuizing kijkt en zwaait. Rechts op een grasveldje voetbalt een jongen in een sportoutfit. Iedereen in de buurt woont hier zelfstandig en gezellig naast elkaar. Bovenin de tekening staat de tekst: 'Een eigen huis en niet alleen...'. Onderaan de tekening staat de tekst:'... dat wil toch iedereen? - Guusje'.
Gemaakt door Geoffrey Cramm naar een idee van ons Team Bewustwording

Een eigen thuis en niet alleen…

Ik ben Sander. Veel jongens en meiden van mijn leeftijd wonen al op zichzelf. Ik wil dat ook graag.

Een eigen thuis, los van mijn vader en moeder. Alleen heb ik een verstandelijke beperking. Ik kan niet helemaal voor mezelf zorgen en heb daar hulp bij nodig.

De angst om eenzaam te worden

Ik zou misschien naar een instelling kunnen gaan. Maar ik ben bang dat ik dan mijn vrienden kwijtraak. Dat ik dan niet meer naar mijn werk kan en niet meer naar voetballen. Ik ben bang dat ik daar eenzaam word. En al zou ik dat willen, er is daar bijna nooit plek, Maar wat moet ik dan?

Een droom die vast loopt in regels

Ik kan misschien met vrienden en vriendinnen gaan wonen. Dat lijkt me wel heel leuk. Mijn ouders moeten dan een groot huis voor ons regelen. En begeleiders. Maar dat is zo ingewikkeld dat zelfs de gemeente er geen verstand van heeft en ons niet kan helpen. Mijn vader en moeder zijn hier al meer dan 4 jaar mee bezig. We weten nog steeds niet of het gaat lukken. Ik hoop het wel.

Zorgen voor de toekomst

Mijn vader en moeder maken zich ook grote zorgen. Als het niet gaat lukken, wie gaat er dan voor mij zorgen als zij er niet meer zijn?

Geschreven door mijn vader

Een getekend plaatje over lokaal vervoer in de wijk. Links staat een klein, geel voertuig geparkeerd. Dit is een Buurthopper. Een chauffeur leunt ontspannen tegen de auto en steekt zijn duim omhoog. Rechts loopt een oudere vrouw met een rollator en een handtas richting de ingang van een gebouw. Boven de deur van het gebouw hangt een bord met een groen kruis en de tekst 'Gezondheidscentrum'. De vrouw zwaait vrolijk naar de chauffeur. Bovenin de tekening staat de tekst: 'Even vlug heen en weer naar de huisartsenpraktijk...'. Onderaan de tekening staat de afsluitende tekst:'.... met een Buurthopper in de wijk! - Guusje
Gemaakt door Geoffrey Cramm naar een idee van ons Team Bewustwording.

Even vlug heen en weer naar de huisartsenpraktijk…

Ik ben Marina (60 jaar). Door een operatie kon ik een tijdje niet zelf autorijden.

Als vervoer een probleem wordt

Toen ik een afspraak had, bracht een lieve buurvrouw mij altijd. Maar op een dag lukte dat niet een paar keer niet en ik moest wel naar de dokter. Een ritje met de taxi vond ik te duur. En de bushalte was te ver lopen om daarheen te gaan. Ik moest een andere oplossing bedenken om er te komen.

De oplossing dichtbij huis

Zo kwam ik bij de Buurthopper terecht. Ik heb ze opgebeld en gevraagd of ze mij naar mijn afspraak konden brengen. En of ze mij daarna ook weer op wilden halen om naar huis te gaan. Gelukkig hadden ze nog een plekje vrij. Zo kon ik toch nog naar de dokter toe.

Omdat dit voor mij een goede en goedkope oplossing is, gebruik ik de Buurthopper nu vaker. Het bevalt me heel goed! Ik ben wel wat meer tijd kwijt, maar ik ben allang blij dat ze me netjes voor de deur afzetten.

Vriendelijke chauffeurs en extra service

De chauffeurs, die ik tot nu toe heb gehad, zijn erg vriendelijk. Ze nemen echt de tijd om te zorgen dat je veilig kunt instappen en uitstappen. Bij een gewone stadsbus mis ik dat wel eens.

Toen het een keer langer duurde dan gepland, heb ik via de Buurthopper zelfs een scootmobiel geleend. Dat is echt een uitkomst!

Een getekend plaatje over het stoppen van pesten en geweld. In het midden scheldt een jongen met een pet een andere jongen uit, die angstig zijn handen voor zijn gezicht houdt. Rechts daarvan staat een vrouw in een elektrische rolstoel die beschermend haar hand legt op de arm van een geschrokken slachtoffer. Links staat een vrouw achter een spreekgestoelte die streng haar hand opsteekt om het pesten te stoppen. Daarnaast staat een vrouw met een hoofddoek die een lange lijst met 'Verplichtingen' vasthoudt. Rechts in beeld staat een protestgroep met borden zoals 'Stop het pesten!' en 'Wij zijn tegen zinloos geweld!'. Rechtsboven roept een geel figuurtje op een wolkje 'Stop!' Bovenin de tekening staat de tekst: 'Gewoon toekijken is niet normaal...'. Onderaan staat de tekst: '... ingrijpen kunnen wij allemaal!'- Guusje
Gemaakt door Geoffrey Cramm naar een idee van ons Team Bewustwording.

Gewoon toekijken is niet normaal ….

Ik ben Marjan, de trotse moeder van een echte kunstenaar. Mijn zoon Alex is 38 jaar en heeft het syndroom van Down.

Een trotse kunstenaar die zelfstandig op pad wil

Schilderen en tekenen maakt hem gelukkig en geeft hem een vrij gevoel. Alex laat zich niet betuttelen, want daar houdt hij absoluut niet van. Hij wil heel graag een zo zelfstandig mogelijk leven leiden.

Alex kon eerst reizen met de Wmo-taxi. Daarmee ging hij naar zijn clubje of op familiebezoek. Maar het steeds moeten wachten en het lang onderweg zijn, zorgden ervoor dat hij minder zelfstandig was. Daar had hij al snel genoeg van. Ook ging hij met zijn driewieler naar het centrum van de stad.

Als reizen angst en stress oplevert

Helaas moest hij dan langs een school lopen. Regelmatig werd hij nageroepen en werd er naar hem gescholden. Daar werd hij bang van en het leverde hem veel stress op.

Zelfstandig op reis, maar wel op zijn hoede

We zijn toen samen gaan oefenen met zelfstandig reizen met de bus. Dat had hij al snel door! Nu gaat hij met de bus naar zijn werk. Soms stapt hij ook weleens uit in Almere Stad om gezellig te winkelen.

Wel gaat hij tegenwoordig wat vroeger weg van zijn werk. Hij doet dat om de scholieren in de bus te ontwijken, want die pesten hem soms. In de bus zit hij nu altijd op hetzelfde plekje, vlak achter de chauffeur. Ik vroeg hem een keer waarom hij daar ging zitten. Hij zei: ‘Dan voel ik mij veilig’. En daarmee was voor hem het probleem opgelost.

Een getekend plaatje over goede gehoorhulpmiddelen bij een loket of balie. Er is een lange balie te zien met drie aparte werkplekken achter glas. Aan de linkerkant zit een vrouw in een rolstoel die luister via een apparaatje aan de balie. In het midden zit een oudere, kale man die met een knop het volume van het geluid aanpast. Aan de rechterkant zit een man met een koptelefoon op. Achter de balie zitten drie medewerkers die via een microfoon praten met de bezoekers. Boven de bezoekers staan tekstwolkjes die laten zien dat zij de medewerkers nu goed kunnen horen. Linksboven steekt een figuurtje op een wolkje zijn duim omhoog. Bovenin de tekening staat de tekst: 'Een goed te verstaan verhaal...' Onderaan de tekening staat de tekst: 'dat is toch niet meer dan normaal?' - Guusje
Gemaakt door Geoffrey Cramm naar een idee van ons Team Bewustwording.

Een goed te verstaan verhaal…

Ik ben Marjolein (78 jaar). Ik heb sinds mijn geboorte gehoorproblemen.

Gelukkig kreeg ik thuis en op school goede begeleiding. Ik merkte er weinig van. Ik heb dan ook heel goed en duidelijk leren spreken.

Mijn eigen weg vinden op het werk

Later werd ik administratief medewerker. Ik had in mijn werk moeite met snelschrijven en het maken van verslagen. Dat ging veel te snel en lukte dus niet altijd. Ik kan wel liplezen en let altijd goed op de lichaamstaal van mensen.

Durven zeggen wat ik nodig heb

Ik ben gaandeweg wel wat brutaler geworden. Ik zeg nu gewoon dat ik doof ben en het niet versta. Ook zijn er mensen die erg snel praten. Dit gebeurt niet alleen thuis of op feestjes, maar ook bij officiële instanties aan het loket. Dan is het erg belangrijk om alles goed te kunnen begrijpen, zodat er geen misverstanden ontstaan. Gelukkig komen er steeds meer manieren om dit probleem op te lossen en het makkelijker te maken.

Je hebt evenveel rechten als ieder ander

Veel hangt af van je eigen houding: kom voor jezelf op en gebruik de steun van je vrienden en omgeving. Als je in een hoekje blijft zitten, kom je er zeker niet. Je hebt tenslotte evenveel rechten als ieder ander en dat mag je laten merken ook.

Een getekend plaatje over het vieren van feest en diversiteit. Rechts staat een artiest in een roze jurk op een podium te zingen onder een boog van paarse ballonnen. Voor het podium staat een vrolijke en diverse groep mensen te kijken, te dansen en te feesten. In de groep staat een man met een blindenstok en een zonnebril, en een man die zwaait met een regenboogvlag. Ook staat er een kind met een roze ballon en een persoon met een baard in een jurk. Iedereen viert gezellig samen feest. Linksboven kijkt een geel figuurtje op een wolkje blij toe. Bovenin de tekening staat de tekst: 'Op dagen als deze, zonder onderscheid...'. Onderaan staat de tekst:'...hebben we toch samen de mooiste tijd? - Guusje
Gemaakt door Geoffrey Cramm naar een idee van ons Team Bewustwording

Op dagen als deze, zonder onderscheid…

Ik ben Terry (13 jaar). Mensen zeggen dat ik anders ben, omdat ik een beperking heb. Mensen zeggen dat mijn broer anders is, omdat zijn huid een andere kleur heeft. En mensen zeggen dat mijn vaders anders zijn, omdat ze van elkaar houden.

Een veilig thuis bij mijn vaders

Ik vind dat best moeilijk. Want als mijn vaders er niet waren geweest, had ik nog steeds in een kindertehuis gezeten. Mijn broer ook. Mijn vaders hebben ons gegeven wat onze eigen ouders ons niet konden geven: een veilig thuis. Zij hebben ons geleerd dat iedereen er mag zijn op zijn eigen manier. En dat houden van het mooiste is dat er bestaat tussen mensen.

De moed om jezelf te zijn

Anders zijn is de moed hebben om te zijn wie je bent. En om te doen wat je wilt doen op jouw eigen manier. Omdat wij anders zijn, zijn wij niet eng of raar. Wij zijn wie wij zijn en dat gaan we vandaag vieren.

Een plek waar iedereen welkom is

We gaan naar een festival waar iedereen welkom is. Een plek waar iedereen mag laten zien wie hij of zij is en kan zijn wie je wilt zijn. Dat maakt vandaag een bijzondere dag zonder onderscheid en oordeel.

Een getekend plaatje van een bakkerij en lunchroom met de naam 'De Koekerij'. Rechts achter de toonbank staat een medewerker met een taart. Een andere medewerker met een bakkersmuts brengt koffie en cupcakes naar een gast in een rolstoel. Links buiten op de stoep loopt een vrouw met een boodschappentas. Zij houdt de hand vast van een kind dat blij naar de lunchroom wijst. Naast hen staat een reclamebord met een menu, zoals koffie, thee en taart. Links bovenin staat een geel figuurtje op een wolkje met koffie en koekjes. Bovenin staat de tekst: 'Een leuke baan willen we allemaal....'. Onderaan staat de tekst: '... want werken is toch heel normaal? - Guusje'.
Gemaakt door Geoffrey Cramm naar een idee van ons Team Bewustwording

Een leuke baan willen we allemaal…

Beitske is 26 jaar en vertelt haar verhaal.

Een speciale werkplek in de horeca

Ik ben student en ik werk in de horeca. Dat is op zich niet heel bijzonder, maar ik werk op een ‘speciale werkplek’. Ik werk namelijk samen met mensen die een verstandelijke of lichamelijke beperking hebben. Zij willen graag een baan die ze leuk vinden. Een plek waar ze helemaal zichzelf kunnen zijn. Dit betekent dat wij ons werk aanpassen aan wat mijn collega’s kunnen. Ik help hen met de dingen die ze moeilijk vinden.

Samen stappen zetten

Als het nodig is, geef ik ze extra aandacht. Vaak beginnen ze daarna met een grote glimlach aan hun werk. Samen zorgen we ervoor dat het eten en de drankjes klaarstaan. De anderen brengen dit vervolgens naar de tafels van de gasten. Soms vinden ze het spannend om naar de gasten toe te gaan. Op die momenten loop ik met ze mee om hen te helpen. Na een paar keer lukt het hen vaak helemaal alleen. Als ik zie hoe blij ze daarvan worden, word ik zelf ook heel gelukkig.

De leukste collega’s van de hele wereld!

Mijn collega’s willen graag gezien worden. Ze willen een werkplek waar ze hun talenten kunnen ontdekken en groter maken. Ik ben heel blij dat ik hen daarbij kan helpen. En ik weet het zeker: ik heb de leukste collega’s van de hele wereld!

Een getekend plaatje over het vrijhouden van de stoep voor voetgangers. Op de stoep staan verschillende obstakels. Er staat een groot reclamebord met de tekst 'Actie!' en er staat een blauwe deelfiets. Hierdoor is er bijna geen ruimte om te lopen. Linkst tikt een blinde vrouw met een zonnebril en een geleidestok tegen het reclamebord. Zij kan er niet goed langs. In het midden stuurt een oudere vrouw haar rollator voorzichtig langs de fiets. Rechts rijdt een geschrokken jongen in een rolstoel van de stoep af om de obstakels te ontwijken. Rechtsboven kijkt een geel figuurtje op een wolkje bezorgd toe. Bovenin de tekening staat de tekst: 'DENK ERAAN, MAAK VAN DE STOEP EN OVERSTEEKPLAATSEN...'. Onderaan staat de tekst: '...GEEN HINDERNISBAAN -Guusje'.
Gemaakt door Geoffrey Cramm naar een idee van ons Team Bewustwording

Denk eraan, maak van de stoep en oversteekplaatsen….

Ichelle (30 jaar) wil veilig over straat.

Samen de stoep vrijhouden

Als de stoep vol staat, kan ik er met mijn rolstoel niet zomaar langs. Ik wil graag veilig en zelfstandig van A naar B reizen. Maar dan moeten we wel samen de stoep vrijhouden.

Als de stoep een hindernisbaan wordt

Iedereen maakt gebruik van de stoep. Maar voor veel mensen is de stoep nu vaak een gevaarlijke baan vol obstakels. Er staan vuilnisbakken, reclameborden, omgewaaide fietsen en verkeerd geparkeerde (deel)scooters. Ook zetten inwoners hun grofvuil soms te vroeg buiten. Dit zorgt voor veel irritatie. Mensen moeten eromheen lopen of rijden, en dat is gevaarlijk.

Een grote groep inwoners in Almere wil graag naar buiten, maar dit lukt nu niet goed. Door de hindernissen op de stoep kunnen zij niet fijn meedoen in de stad.

Smal ontworpen stoepen

Een scooter die dwars op de stoep staat, is heel gevaarlijk voor blinden en slechtzienden. Ook worden stoepen soms te smal gemaakt. De gemeente moet hier beter op letten als zij de stad ontwerpt. Als er ook nog een lantaarnpaal op een smalle stoep staat, word de stad onbereikbaar voor rolstoelen en kinderwagens.

Samen de stad toegankelijk maken

De gemeente en inwoners kunnen samen de stad toegankelijk maken. Let er daarom goed op wat je op de stoep neerzet. Zo kan iedereen veilig over straat.

Een getekend plaatje over de toegankelijkheid van evenementen en festivals. Op de achtergrond staat een groot muziekpodium met een spelende band en een enthousiaste menigte. Voor het podium staan de dranghekken en paaltjes met een ketting ertussen. Deze blokkeren de toegang tot het veld. Links voor de hekken staan een man op krukken en een meisje in een rolstoel te kijken. Rechts staat een jongen in handbike rolstoel met een verrekijker. Achter hem staat een vrouw. Zij kunnen door de hekken en de rukte het podium niet goed zien Rechtsboven kijkt een geel figuurtje op een wolkje mee. Bovenin de tekening staat de tekst: "FEEST IN DE STAD! IEDEREEN IS ER BIJ....'. Onderaan staat de tekst: '...MAAR IS ER OOK PLAATS VOOR MIJ? - Guusje'.
Gemaakt door Geoffrey Cramm naar een idee van ons Team Bewustwording.

Feest in de stad! Iedereen is er bij…

Voor het eerst weer naar een festival

Paul (32 jaar): Het staat groot in de krant: ‘Er is feest in de stad!’ Vóór mijn ongeluk ging ik naar alle festivals toe. Ik hield echt van feesten. Nu ga ik voor het eerst na mijn herstel weer naar een festival. De rit met mijn handbike naar het centrum duurt ongeveer 20 minuten.

Klungelen bij de poortjes en het podium

Rond het festivalterrein staan hekken. Je kunt daardoor niet zomaar kijken. Maar ik hoor mijn favoriete band gelukkig wel. Bij de ingang pas ik met mijn handbike niet door de poortjes. De beveiligers weten eerst niet wat ze moeten doen. Gelukkig vinden ze een oplossing. Ze schuiven een hek aan de kant zodat ik erdoor kan. Dat is goed bedoeld, maar het voelt niet echt gastvrij.

Ik ga het terrein op via een fietspad en kom aan de achterkant bij de toiletten uit. Ik zie vooral veel mensen die het zicht op het podium wegnemen. Ik worstel me een weg door de menigte. Als ik eindelijk bij het podium ben, is er voor mij geen plaats in het afgezette gedeelte. Ook zijn de poortjes daar te smal.

Teleurgesteld naar huis

Met een beetje hulp lukt het gelukkig om een drankje te kopen. Maar het invalidentoilet kan ik daarna nergens vinden. Na een uurtje houd ik het voor gezien. Ik ga teleurgesteld naar huis. Het was wel feest in de stad, maar er was geen plek voor mij.

Een getekend plaatje over de waarde van toegankelijke sport- en vrijetijdsplekken. Verschillende mensen maken met plezier gebruik van voorzieningen in de buitenlucht. Links vissen mensen vanaf een houten steiger aan het water. Een vrouw in een rolstoel vist samen met een man die naast haar staat. Daarnaast zit een jongen op een klapstoeltje te vissen. Op de achtergrond spelen kinderen op een basketbalveldje. Een meisje springt omhoog naar een hoge basketbalring. Daarnaast spelen twee kinderen in een rolstoel met een lagere basketbalring. Deze ring is speciaal aangepast aan hun hoogte. Linksboven zit een geel figuurtje op een wolkje te vissen. Bovenin de tekening staat de tekst: "ONZE VOORZIENINGEN VOOR SPORT, RECREATIE EN VRIJE TIJD....'. Onderaan staat de tekst:'....WILLEN WIJ TOCH NIET MEER KWIJT? - Guusje'.
Gemaakt door Geoffrey Cramm naar een idee van ons Team Bewustwording.

Onze voorzieningen voor sport, recreatie en vrije tijd…

Vrienden in de buurt

Mohammed (16 jaar): Ik zit in een rolstoel en ga naar een speciale school. Mijn klasgenoten wonen allemaal verder weg. Gelukkig heb ik wel vrienden in de buurt. Als de schoolbus mij om vier uur thuisbrengt, drink ik eerst iets bij mijn moeder. Daarna rol ik snel naar mijn vrienden toe op het speelpleintje. Daar spelen we met elkaar. Iedereen mag meedoen, met én zonder beperking. we doen alles door elkaar.

Zelf doelpunten scoren

Wat super leuk is: de gemeente heeft één van de korven lager opgehangen. Nu kan ik er goed bij en kan ik zelf doelpunten scoren. Dat geeft een heel goed gevoel. Zo blijf ik lekker in beweging.

De visplek die we niet kwijt willen

Soms ga ik kijken bij de vissteiger. Die steiger is speciaal aangepast voor rolstoelen en scootmobielen. De vissers halen soms ook grapjes uit met mensen die een beperking hebben. Ome Henk hoort bijvoorbeeld bijna niks. Maar hij is er bijna altijd en helpt iedereen. Het is daar altijd gezellig met elkaar.

Gisteren vertelde Ome Henk mij dat de gemeente de visplekken misschien niet meer wil onderhouden. Hij was daar heel verdrietig over. Dat kan je toch niet geloven! Er hebben zoveel mensen plezier van. Ik hoop maar dat het niet doorgaat.

Samen bouwen aan een toegankelijk Almere

Dit waren de verhalen uit het tweede boekje van Guusje. Stuk voor stuk laten ze zien dat een kleine aanpassing al een groot verschil maakt.

Toegankelijkheid is niet alleen iets voor de gemeente of voor grote bedrijven. Iedereen kan meehelpen. Door je fiets netjes in het rek te zetten, door rustig te praten, of door simpelweg te vragen: “Kan ik je ergens bij helpen?”. Als we beter op elkaar letten, wordt Almere een fijnere stad voor iedereen.

Praat met ons mee!

Welk verhaal heeft jou het meest aan het denken gezet? Of heb je zelf een situatie meegemaakt in de stad die beter kan? We horen het heel graag.

Kom eens langs in ons ViP-Café. Het ViP Café is er elke dertiende van de maand. Behalve op zon- en feestdagen. Het ViP Café is gratis en vrij toegankelijk.

Wil je langs komen op een Werkgroepsoverleg? Dat is elke derde maandag van de maand. Daarvoor kan je een uitnodiging krijgen.

Contact

  • E-mail: info@werkgroepvipalmere.nl
  • Facebook: Volg onze Facebookpagina voor het laatste nieuws.