Als Werkgroep ViP Almere organiseren we elke 13de van de maand het ViP Café. Behalve op zon- en feestdagen. Inwoners en geïnteresseerden delen hier hun ervaringen. We praten over hoe het is om in Almere te wonen, te leren en te leven met een beperking.

Verhalen uit de praktijk 2
Heb je je wel eens afgevraagd hoe het is om in Almere te wonen met een handicap of beperking?
Waarschijnlijk niet. Pas als het jouzelf of iemand in je omgeving overkomt, merk je welke uitdagingen er zijn. Iemand met een beperking loopt hier elke dag tegenaan.
Denk bijvoorbeeld aan gewone dingen zoals:
- De bus nemen
- Een geschikt toilet vinden
- Veilig over straat lopen
- De weg vinden
- Een afspraak maken bij een officiële instantie
- Rustig winkelen of een terrasje pakken
De campagne “Guusje”
Om mensen hier meer over te laten nadenken, is Werkgroep ViP Almere een campagne gestart. Dit doen we samen met de gemeente Almere. De campagne heet “Guusje”.
Guusje is een getekend figuurtje op een wolk. Zij kijkt naar beneden en laat zien waar mensen met een beperking elke dag mee te maken hebben. En wat we samen kunnen doen om het voor iedereen makkelijker te maken.
Praat mee in het ViP Café
Werkgroep ViP Almere organiseert ook elke 13e van de maand het ViP Café, behalve op zon- en feestdagen. Hier ontmoeten ervaringsdeskundigen en andere mensen elkaar. Samen praten we over hoe we Almere voor iedereen gastvrij en open kunnen maken. We delen hier onze kennis, ervaringen en ideeën.
Geef jouw mening
In dit tweede Guusje-boekje hebben we weer 12 verhalen verzameld. Dit zijn persoonlijke verhalen van echte mensen. We hopen dat je dit boekje met plezier leest.
We horen heel graag wat je ervan vindt! Geef jouw mening door een e-mail te sturen naar Team Bewustwording. Ons e-mailadres is: info@werkgroepvipalmere.nl.
Team Bewustwording

Voorzieningen voor ons allemaal…
“Ik ben Pieter Marten (61 jaar) en ik zit in een rolstoel. Sinds die tijd lijkt het wel alsof het voor mij niet meer normaal is dat ik ook naar het toilet moet.”
Pieters wens
Wat zou ik het fijn vinden als ik net als iedereen gewoon naar het toilet kan. En dat ik niet steeds hoeft te vragen of er voor mij een toilet beschikbaar is. Het is echt heel vervelend als je in de stad bent en je nergens terecht kunt. Je ziet dat iedereen wel naar het toilet kan in een restaurant of café, maar jij niet. Bijvoorbeeld omdat de toiletten alleen via een trap bereikbaar zijn.
De dagelijkse praktijk: gesloten deuren
Meestal zijn er gewoon geen toiletten voor mindervaliden. en áls ze er wel zijn, zitten ze vaak op slot. Of ze worden gebruikt als opslagruimte en kan ik er nog niet bij. Als ik weer eenss te horen krijg: ‘Nee sorry meneer, we hebben voor u geen beschikbaar toilet’ en ik vervolgens weer naar het gemeentehuis word doorverwezen, dan vraag ik me wel eens af:
Denk eens mee
“Hoe zou jij het vinden als je nergens meer naar het toilet zou kunnen gaan? Zou jij dan nog wel je huis uit durven?”

Soms is meedoen écht belangrijker dan winnen
“Ik ben Bram (18 jaar). Vandaag wordt een leuke dag, want ik ga naar de hockeyclub. We spelen vandaag een wedstrijd tegen een ander G-team.”
Jongens en meiden samen
We zijn een bijzonder team, want we hebben allemaal een beperking. En ons team bestaat uit jongens en meiden, voor ons maakt dat niet uit.
We willen natuurlijk elke wedstrijd winnen, maar soms lukt dat niet en dan zijn we daar niet blij mee. Maar verliezen hoort erbij en dan geven we elkaar een hand en zijn we weer vrienden.
Samen de schouders eronder
Net als alle andere teams helpen we mee in de club met allerlei klussen. Het leukste vind ik de kantinedienst, dan mag ik achter de bar helpen met de bestellingen. Als alle klussen gedaan zijn, eten we met de andere teams patat. Vaak spelen we dan ook nog een wedstrijdje tegen de coaches en de ouders. Dat wedstrijdje winnen we meestal, want de ouders kunnen niet zo goed hockeyen als wij. Na de wedstrijd ruimen we het veld op en alle troep die we hebben gemaakt stoppen we in de vuilnisbak.
Echt onderdeel van de club
Het mooiste is dat wij er op de club echt bij horen en wij onze plek hebben gevonden.

Het vergroten van inclusiviteit…
Ik ben Puck (28 jaar). Elke dag maken enthousiaste mensen nieuwe plannen. Ze nemen beslissingen. Ze werken ideeën uit. Ze proberen er echt voor te zorgen dat iedereen kan meedoen en een plekje krijgt. Dat deed ik zelf ook altijd. We hadden immers overal regels, protocollen en richtlijnen voor.
Als regels niet meer werken
Maar toen ik voor een lange periode in een rolstoel belandde, begon ik daar heel anders over te denken. Ik kon met mijn rolstoel het gebouw waarin ik werk niet eens meer in. En mijn eigen werkplek was te klein om met mijn rolstoel te kunnen draaien. Hierdoor kon ik mijn werk niet goed doen. Ik vroeg me af hoe dat nou mogelijk was. We hadden ons toch netjes aan alle regels gehouden?
Ik heb toen het hele gebouw uitgeprobeerd. Ik merkte dat al die richtlijnen en regels in de praktijk vaak helemaal niet werken.
De kracht van ervaringsdeskundigheid
Als ik nu samen met mijn team plannen ontwikkel of beslissingen nemen, begin ik altijd met het uitnodigen van ervaringsdeskundigen. Ik laat ze samen met mijn team naar de plannen kijken en we passen ze aan waar dat nodig is. Zij zorgen er ook voor dat de plannen in duidelijke, heldere taal worden opgeschreven en verteld. Ik ben dankbaar dat ik mijn ervaring in een rolstoel kan gebruiken om te zorgen dat iedereen er echt bij hoort.

Een eigen thuis en niet alleen…
Ik ben Sander. Veel jongens en meiden van mijn leeftijd wonen al op zichzelf. Ik wil dat ook graag.
Een eigen thuis, los van mijn vader en moeder. Alleen heb ik een verstandelijke beperking. Ik kan niet helemaal voor mezelf zorgen en heb daar hulp bij nodig.
De angst om eenzaam te worden
Ik zou misschien naar een instelling kunnen gaan. Maar ik ben bang dat ik dan mijn vrienden kwijtraak. Dat ik dan niet meer naar mijn werk kan en niet meer naar voetballen. Ik ben bang dat ik daar eenzaam word. En al zou ik dat willen, er is daar bijna nooit plek, Maar wat moet ik dan?
Een droom die vast loopt in regels
Ik kan misschien met vrienden en vriendinnen gaan wonen. Dat lijkt me wel heel leuk. Mijn ouders moeten dan een groot huis voor ons regelen. En begeleiders. Maar dat is zo ingewikkeld dat zelfs de gemeente er geen verstand van heeft en ons niet kan helpen. Mijn vader en moeder zijn hier al meer dan 4 jaar mee bezig. We weten nog steeds niet of het gaat lukken. Ik hoop het wel.
Zorgen voor de toekomst
Mijn vader en moeder maken zich ook grote zorgen. Als het niet gaat lukken, wie gaat er dan voor mij zorgen als zij er niet meer zijn?
Geschreven door mijn vader

Even vlug heen en weer naar de huisartsenpraktijk…
Ik ben Marina (60 jaar). Door een operatie kon ik een tijdje niet zelf autorijden.
Als vervoer een probleem wordt
Toen ik een afspraak had, bracht een lieve buurvrouw mij altijd. Maar op een dag lukte dat niet een paar keer niet en ik moest wel naar de dokter. Een ritje met de taxi vond ik te duur. En de bushalte was te ver lopen om daarheen te gaan. Ik moest een andere oplossing bedenken om er te komen.
De oplossing dichtbij huis
Zo kwam ik bij de Buurthopper terecht. Ik heb ze opgebeld en gevraagd of ze mij naar mijn afspraak konden brengen. En of ze mij daarna ook weer op wilden halen om naar huis te gaan. Gelukkig hadden ze nog een plekje vrij. Zo kon ik toch nog naar de dokter toe.
Omdat dit voor mij een goede en goedkope oplossing is, gebruik ik de Buurthopper nu vaker. Het bevalt me heel goed! Ik ben wel wat meer tijd kwijt, maar ik ben allang blij dat ze me netjes voor de deur afzetten.
Vriendelijke chauffeurs en extra service
De chauffeurs, die ik tot nu toe heb gehad, zijn erg vriendelijk. Ze nemen echt de tijd om te zorgen dat je veilig kunt instappen en uitstappen. Bij een gewone stadsbus mis ik dat wel eens.
Toen het een keer langer duurde dan gepland, heb ik via de Buurthopper zelfs een scootmobiel geleend. Dat is echt een uitkomst!

Gewoon toekijken is niet normaal ….
Ik ben Marjan, de trotse moeder van een echte kunstenaar. Mijn zoon Alex is 38 jaar en heeft het syndroom van Down.
Een trotse kunstenaar die zelfstandig op pad wil
Schilderen en tekenen maakt hem gelukkig en geeft hem een vrij gevoel. Alex laat zich niet betuttelen, want daar houdt hij absoluut niet van. Hij wil heel graag een zo zelfstandig mogelijk leven leiden.
Alex kon eerst reizen met de Wmo-taxi. Daarmee ging hij naar zijn clubje of op familiebezoek. Maar het steeds moeten wachten en het lang onderweg zijn, zorgden ervoor dat hij minder zelfstandig was. Daar had hij al snel genoeg van. Ook ging hij met zijn driewieler naar het centrum van de stad.
Als reizen angst en stress oplevert
Helaas moest hij dan langs een school lopen. Regelmatig werd hij nageroepen en werd er naar hem gescholden. Daar werd hij bang van en het leverde hem veel stress op.
Zelfstandig op reis, maar wel op zijn hoede
We zijn toen samen gaan oefenen met zelfstandig reizen met de bus. Dat had hij al snel door! Nu gaat hij met de bus naar zijn werk. Soms stapt hij ook weleens uit in Almere Stad om gezellig te winkelen.
Wel gaat hij tegenwoordig wat vroeger weg van zijn werk. Hij doet dat om de scholieren in de bus te ontwijken, want die pesten hem soms. In de bus zit hij nu altijd op hetzelfde plekje, vlak achter de chauffeur. Ik vroeg hem een keer waarom hij daar ging zitten. Hij zei: ‘Dan voel ik mij veilig’. En daarmee was voor hem het probleem opgelost.

Een goed te verstaan verhaal…
Ik ben Marjolein (78 jaar). Ik heb sinds mijn geboorte gehoorproblemen.
Gelukkig kreeg ik thuis en op school goede begeleiding. Ik merkte er weinig van. Ik heb dan ook heel goed en duidelijk leren spreken.
Mijn eigen weg vinden op het werk
Later werd ik administratief medewerker. Ik had in mijn werk moeite met snelschrijven en het maken van verslagen. Dat ging veel te snel en lukte dus niet altijd. Ik kan wel liplezen en let altijd goed op de lichaamstaal van mensen.
Durven zeggen wat ik nodig heb
Ik ben gaandeweg wel wat brutaler geworden. Ik zeg nu gewoon dat ik doof ben en het niet versta. Ook zijn er mensen die erg snel praten. Dit gebeurt niet alleen thuis of op feestjes, maar ook bij officiële instanties aan het loket. Dan is het erg belangrijk om alles goed te kunnen begrijpen, zodat er geen misverstanden ontstaan. Gelukkig komen er steeds meer manieren om dit probleem op te lossen en het makkelijker te maken.
Je hebt evenveel rechten als ieder ander
Veel hangt af van je eigen houding: kom voor jezelf op en gebruik de steun van je vrienden en omgeving. Als je in een hoekje blijft zitten, kom je er zeker niet. Je hebt tenslotte evenveel rechten als ieder ander en dat mag je laten merken ook.

Op dagen als deze, zonder onderscheid…
Ik ben Terry (13 jaar). Mensen zeggen dat ik anders ben, omdat ik een beperking heb. Mensen zeggen dat mijn broer anders is, omdat zijn huid een andere kleur heeft. En mensen zeggen dat mijn vaders anders zijn, omdat ze van elkaar houden.
Een veilig thuis bij mijn vaders
Ik vind dat best moeilijk. Want als mijn vaders er niet waren geweest, had ik nog steeds in een kindertehuis gezeten. Mijn broer ook. Mijn vaders hebben ons gegeven wat onze eigen ouders ons niet konden geven: een veilig thuis. Zij hebben ons geleerd dat iedereen er mag zijn op zijn eigen manier. En dat houden van het mooiste is dat er bestaat tussen mensen.
De moed om jezelf te zijn
Anders zijn is de moed hebben om te zijn wie je bent. En om te doen wat je wilt doen op jouw eigen manier. Omdat wij anders zijn, zijn wij niet eng of raar. Wij zijn wie wij zijn en dat gaan we vandaag vieren.
Een plek waar iedereen welkom is
We gaan naar een festival waar iedereen welkom is. Een plek waar iedereen mag laten zien wie hij of zij is en kan zijn wie je wilt zijn. Dat maakt vandaag een bijzondere dag zonder onderscheid en oordeel.

Een leuke baan willen we allemaal…
Beitske is 26 jaar en vertelt haar verhaal.
Een speciale werkplek in de horeca
Ik ben student en ik werk in de horeca. Dat is op zich niet heel bijzonder, maar ik werk op een ‘speciale werkplek’. Ik werk namelijk samen met mensen die een verstandelijke of lichamelijke beperking hebben. Zij willen graag een baan die ze leuk vinden. Een plek waar ze helemaal zichzelf kunnen zijn. Dit betekent dat wij ons werk aanpassen aan wat mijn collega’s kunnen. Ik help hen met de dingen die ze moeilijk vinden.
Samen stappen zetten
Als het nodig is, geef ik ze extra aandacht. Vaak beginnen ze daarna met een grote glimlach aan hun werk. Samen zorgen we ervoor dat het eten en de drankjes klaarstaan. De anderen brengen dit vervolgens naar de tafels van de gasten. Soms vinden ze het spannend om naar de gasten toe te gaan. Op die momenten loop ik met ze mee om hen te helpen. Na een paar keer lukt het hen vaak helemaal alleen. Als ik zie hoe blij ze daarvan worden, word ik zelf ook heel gelukkig.
De leukste collega’s van de hele wereld!
Mijn collega’s willen graag gezien worden. Ze willen een werkplek waar ze hun talenten kunnen ontdekken en groter maken. Ik ben heel blij dat ik hen daarbij kan helpen. En ik weet het zeker: ik heb de leukste collega’s van de hele wereld!

Denk eraan, maak van de stoep en oversteekplaatsen….
Ichelle (30 jaar) wil veilig over straat.
Samen de stoep vrijhouden
Als de stoep vol staat, kan ik er met mijn rolstoel niet zomaar langs. Ik wil graag veilig en zelfstandig van A naar B reizen. Maar dan moeten we wel samen de stoep vrijhouden.
Als de stoep een hindernisbaan wordt
Iedereen maakt gebruik van de stoep. Maar voor veel mensen is de stoep nu vaak een gevaarlijke baan vol obstakels. Er staan vuilnisbakken, reclameborden, omgewaaide fietsen en verkeerd geparkeerde (deel)scooters. Ook zetten inwoners hun grofvuil soms te vroeg buiten. Dit zorgt voor veel irritatie. Mensen moeten eromheen lopen of rijden, en dat is gevaarlijk.
Een grote groep inwoners in Almere wil graag naar buiten, maar dit lukt nu niet goed. Door de hindernissen op de stoep kunnen zij niet fijn meedoen in de stad.
Smal ontworpen stoepen
Een scooter die dwars op de stoep staat, is heel gevaarlijk voor blinden en slechtzienden. Ook worden stoepen soms te smal gemaakt. De gemeente moet hier beter op letten als zij de stad ontwerpt. Als er ook nog een lantaarnpaal op een smalle stoep staat, word de stad onbereikbaar voor rolstoelen en kinderwagens.
Samen de stad toegankelijk maken
De gemeente en inwoners kunnen samen de stad toegankelijk maken. Let er daarom goed op wat je op de stoep neerzet. Zo kan iedereen veilig over straat.

Feest in de stad! Iedereen is er bij…
Voor het eerst weer naar een festival
Paul (32 jaar): Het staat groot in de krant: ‘Er is feest in de stad!’ Vóór mijn ongeluk ging ik naar alle festivals toe. Ik hield echt van feesten. Nu ga ik voor het eerst na mijn herstel weer naar een festival. De rit met mijn handbike naar het centrum duurt ongeveer 20 minuten.
Klungelen bij de poortjes en het podium
Rond het festivalterrein staan hekken. Je kunt daardoor niet zomaar kijken. Maar ik hoor mijn favoriete band gelukkig wel. Bij de ingang pas ik met mijn handbike niet door de poortjes. De beveiligers weten eerst niet wat ze moeten doen. Gelukkig vinden ze een oplossing. Ze schuiven een hek aan de kant zodat ik erdoor kan. Dat is goed bedoeld, maar het voelt niet echt gastvrij.
Ik ga het terrein op via een fietspad en kom aan de achterkant bij de toiletten uit. Ik zie vooral veel mensen die het zicht op het podium wegnemen. Ik worstel me een weg door de menigte. Als ik eindelijk bij het podium ben, is er voor mij geen plaats in het afgezette gedeelte. Ook zijn de poortjes daar te smal.
Teleurgesteld naar huis
Met een beetje hulp lukt het gelukkig om een drankje te kopen. Maar het invalidentoilet kan ik daarna nergens vinden. Na een uurtje houd ik het voor gezien. Ik ga teleurgesteld naar huis. Het was wel feest in de stad, maar er was geen plek voor mij.

Onze voorzieningen voor sport, recreatie en vrije tijd…
Vrienden in de buurt
Mohammed (16 jaar): Ik zit in een rolstoel en ga naar een speciale school. Mijn klasgenoten wonen allemaal verder weg. Gelukkig heb ik wel vrienden in de buurt. Als de schoolbus mij om vier uur thuisbrengt, drink ik eerst iets bij mijn moeder. Daarna rol ik snel naar mijn vrienden toe op het speelpleintje. Daar spelen we met elkaar. Iedereen mag meedoen, met én zonder beperking. we doen alles door elkaar.
Zelf doelpunten scoren
Wat super leuk is: de gemeente heeft één van de korven lager opgehangen. Nu kan ik er goed bij en kan ik zelf doelpunten scoren. Dat geeft een heel goed gevoel. Zo blijf ik lekker in beweging.
De visplek die we niet kwijt willen
Soms ga ik kijken bij de vissteiger. Die steiger is speciaal aangepast voor rolstoelen en scootmobielen. De vissers halen soms ook grapjes uit met mensen die een beperking hebben. Ome Henk hoort bijvoorbeeld bijna niks. Maar hij is er bijna altijd en helpt iedereen. Het is daar altijd gezellig met elkaar.
Gisteren vertelde Ome Henk mij dat de gemeente de visplekken misschien niet meer wil onderhouden. Hij was daar heel verdrietig over. Dat kan je toch niet geloven! Er hebben zoveel mensen plezier van. Ik hoop maar dat het niet doorgaat.
Samen bouwen aan een toegankelijk Almere
Dit waren de verhalen uit het tweede boekje van Guusje. Stuk voor stuk laten ze zien dat een kleine aanpassing al een groot verschil maakt.
Toegankelijkheid is niet alleen iets voor de gemeente of voor grote bedrijven. Iedereen kan meehelpen. Door je fiets netjes in het rek te zetten, door rustig te praten, of door simpelweg te vragen: “Kan ik je ergens bij helpen?”. Als we beter op elkaar letten, wordt Almere een fijnere stad voor iedereen.
Praat met ons mee!
Welk verhaal heeft jou het meest aan het denken gezet? Of heb je zelf een situatie meegemaakt in de stad die beter kan? We horen het heel graag.
Kom eens langs in ons ViP-Café. Het ViP Café is er elke dertiende van de maand. Behalve op zon- en feestdagen. Het ViP Café is gratis en vrij toegankelijk.
Wil je langs komen op een Werkgroepsoverleg? Dat is elke derde maandag van de maand. Daarvoor kan je een uitnodiging krijgen.
Contact
- E-mail: info@werkgroepvipalmere.nl
- Facebook: Volg onze Facebookpagina voor het laatste nieuws.
